“Baat het niet, dan schaadt het wel”

Als vader liep Remko Iedema aan tegen het beleid waar hij als ambtenaar zelf verantwoordelijk voor was.

Gastblog van Remko Iedema

Ik sprak een journalist die in dezelfde zoektocht zit als ik, toen ik aan mijn boek werkte. Dat boek schreef ik nadat ik, als voor de Jeugdzorg verantwoordelijk manager bij een middelgrote gemeente, zelf met mijn kind in ‘mijn werk’ terecht kwam. Niet alleen bleken de mooie woorden van het beleid in de praktijk nogal anders uit te pakken, ook moest ik mijn eigen opvattingen in de ogen kijken. Veel zaken die ik tot dan toen aannam als ‘normaal’, waren die dat eigenlijk wel? 

De Journalist had mijn boek gelezen, was er enthousiast over, maar was het op een belangrijk punt niet met mij eens. In mijn boek stel ik dat er veel mogelijk is, als je maar de goede kant op kijkt. Zij was er juist van overtuigd geraakt dat er weinig mogelijk is. Want, wist zij, systemen en regels staan oplossingen voor kinderen in de weg.

Punt is, ze heeft gelijk. Maar ik ook.

“Je denkt vanuit het systeem, dan kom je er niet”, zei ik tegen haar. Voor mij was het een echo van iets wat Wouter Hart (die het ‘werken volgens de bedoeling’ de wereld in hielp) een half jaar geleden tegen mij zei, toen ik ook vanuit de onmogelijkheden van het systeem dacht. Maar gaandeweg ben ik er van overtuigd geraakt dat je anders moet kijken. Niet door de ogen van de regels, systemen of het aanbod kijken naar het kind, maar door de ogen van het kind kijken wat er nodig is. Veel ouders die ik sprak hoef ik dat niet uit te leggen. Het is juist vanuit deze blik dat ze soms in gevecht komen met scholen, hulpverleners of gemeenten. Daarmee weet ik het niet beter dan deze journalist. Sterker nog, ik merkte dat ze meer materiekennis heeft dan ik. 

En het is dáár natuurlijk dat zij een punt heeft: je kunt wel de andere kant opkijken (ik noem dat ‘de denkrichting veranderen’), maar als je tegen professionals aanloopt die dat niet doen, wat verandert er dan? Weinig natuurlijk.

Het kan anders

Ik hield haar voor dat er plekken in Nederland zijn waar het echt anders wordt aangepakt en met succes. Ik noemde een school, die anders werkt, die geen kinderen weigert en die geen thuiszitters heeft. Ze kende deze school. “Er zijn maar twee van die scholen”, riep ze. “Dus het is mogelijk”, antwoordde ik.

Maar weer hadden we allebei gelijk. In dit gesprek gebeurde er iets moois. Toen ik met mijn zoektocht bezig was ontdekte ik dat er veel mensen en organisaties (ook ouderorganisaties) zijn met mooie, sterke meningen, maar dat deze mensen en organisaties er bijna een punt van lijken te maken om het niet met elkaar eens te worden. Gelijk willen hebben over de rug van het kind. ‘Ik wil niet één van hen worden’, zeg ik in mijn boek; ik probeer juist al die meningen met elkaar te verbinden. En dát is wat er gebeurde in het gesprek met die journalist: we debatteerden wel, maar probeerden wel ergens uit te komen.

De taaiheid van de praktijk

Natuurlijk zie ik wat zij ziet: de taaiheid van de praktijk. De onbewegelijkheid van de regelgeving. De scheiding van Onderwijs en Zorg die óók zit tussen de oren van de mensen die het werk doen. Ook ouders, die zich vastbijten in hun eigen gelijk, die zich gedwongen zien om de strijd te voeren voor hun kind. Geloof me, ik begrijp dat en ik ben óók zo’n ouder, maar veel beter wordt het er meestal niet van.

Alles wat die journalist ziet zie ik ook. Want het is er ook. Maar bij mij leidt het tot een andere conclusie. Die systemen en regels, die moeten vast veranderen, daar ben ik het mee eens. Maar laten we in het hier en nu zeggen: we accepteren dat het er is. En als we echt willen doen wat al die organisaties in hun beleidsvisies hebben staan – uitgaan van het kind – dan moeten we anders naar die systemen en regels gaan kijken. Uit de regelgeving blijven. Denken vanuit de geest, niet vanuit de letter. Doen alsof er geen grenzen en organisaties zijn. Alsof er geen hulp is ‘ingekocht’. Nog niet meteen denken in termen van ‘hulp’. Door de bril van het kind. 

Voor mij als vader was dit ook een ontdekkingstocht, waarin ik ook eigen gedachten, beelden oordelen en aannames moest loslaten. Als ouder weet je toch zeker wat goed is voor je kind? Mijn conclusie was: dat is niet altijd waar.

” Negatieve gedachten zijn vaak waar, maar brengen je nergens. Verandering loopt via positieve gedachten.

Je hebt altijd een keuze. Kijk je vanuit een halfvol glas of vanuit een half leeg glas? Ik zeg: negatieve gedachten zijn vaak waar, maar brengen je nergens. Verandering loopt via positieve gedachten.

Maakt mij dat tot een idealist? Misschien. Maar ik denk dat ik realistisch ben. Het kan anders. Vandaag. Nu. Die twee scholen laten het zien.

Remko Iedema

Boek:
Remko Iedema
Baat het niet dan schaadt het wel; Hoe helpen we kinderen die moeite hebben om naar school te gaan?
Prijs: € 20,45
Neem bij bestellingen vanaf 5 exemplaren contact op met info@uitgeverijpepijn.nl 

Interessant? Deel het met anderen!

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *