Mensen die we ‘kwetsbaar’ noemen, hebben vaak de sterkste schouders.
‘Psychisch kwetsbaar’ vind ik daarom een rotterm.
Laten we het gewoon psychisch beperkt noemen.

Psychisch beperkt is niet kwetsbaar

Politiek correct taalgebruik is het. Al die mensen die omslachtig formulerend praten over ‘mensen met een psychische kwetsbaarheid’. Ik heb er een grote hekel aan. Ik ben namelijk helemaal niet kwetsbaar, maar ik heb wel een psychische beperking.

Een psychische beperking is niet iets om je voor te schamen. In tegendeel, je moet mensen die daar mee leven juist bewonderen. Waarom? Dat valt alleen te begrijpen als je weet hoe veerkracht werkt. 

De sterkste schouders dragen zware lasten

Veerkracht is het vermogen om op dóór te gaan na tegenslag. Dat lukt alleen als je voldoende kracht hebt voor de problemen die op je pad komen. Als de draagkracht groter is dan de draaglast. Of als het zelfgenezend vermogen van je lichaam groter is dan de ziekte die het te lijf moet gaan. 

Veerkracht is niet eerlijk verdeeld. Sommige mensen zijn al in tranen bij de minste tegenslag, anderen lijken de hele wereld aan te kunnen. Ze hebben een veerkracht om jaloers op te worden. Toch zegt dat niets. 

Bij iedereen is er een grens aan de hoeveelheid problemen die je aan kan. Deze draagkracht is bij sommige mensen laag. Dat hoeft geen probleem te zijn, zolang er geen grote hindernissen op je pad komen. Voor de meeste Nederlanders geldt dat ze een goede jeugd hebben, kunnen studeren en daarna een leuke baan met dito gezin krijgen. Zolang alles goed gaat, blijft de balans tussen draagkracht en draaglast altijd positief. Je lijkt dan heel sterk, maar eigenlijk kan je dat nooit met zekerheid zeggen omdat je het nooit hebt hoeven testen. 
Aan de andere kant kunnen mensen die we ‘psychisch kwetsbaar noemen’ juist enorm sterk zijn. Vaak overwinnen ze al jarenlang grote hindernissen in hun leven. Ze gaan dóór, waar anderen ziek zouden worden. Met een enorme overlevingsdrift vinden ze steeds opnieuw de kracht om vol te houden. Tot dat niet meer lukt. 

Bewonder mijn doorzettingsvermogen

Leven met een sterke draagkracht, maar grote draaglast is een uitputtingsslag. Op termijn is dat steeds moeilijker vol te houden. De veerkracht raakt op. Wanneer de balans negatief is, gaat je lichaam automatisch op zoek naar rust. Soms uit het zich via een lichamelijke ziekte, soms psychisch. Het maakt niet veel uit waar je zwakke plek zit: zowel lichamelijke als psychische klachten hebben een grote impact op je leven.  De reactie van de buitenwereld is wel heel anders.

Mensen met een zichtbare beperking worden al snel op een voetstuk geplaatst. Ze krijgen opmerkingen als “Ik vind het zo knap dat jij dat in je rolstoel toch gewoon doet”. De bewondering die daar uit spreekt, is niet realistisch. Het gaat voorbij aan de méns in de rolstoel. Zo’n opmerking degradeert iemand tot zielig-mens-in-rolstoel.
Aan de andere kant noemen we mensen met een psychische beperking “kwetsbaar”.


Laat ik alleen voor mezelf spreken.

Ik ben niet kwetsbaar

Ik ben niet kwetsbaar, maar heb juist brede schouders.
Vroeger kon ik de hele wereld aan. Er kwam alleen teveel narigheid op mijn levenspad. Nu heb ik allerlei psychische beperkingen. Dat is lastig en het maakt me deels gehandicapt. Toch heb ik mijn manier gevonden om er mee te leven. 

Ik zit niet in een rolstoel, dus het is voor niemand zichtbaar. Ik heb geen last van mensen die me bewonderen om mijn doorzettingsvermogen. Maar zonder mijn beperkingen zou ik een totaal ander leven hebben. Zonder mijn sterke schouders ook. 

Ik weet dat er mensen zijn die ‘psychisch kwetsbaar’ genoemd willen worden en een hekel hebben aan het woord beperking. Maar voor mij geldt dat niet. Ik vind het soms zelfs beledigend. Ik besteed veel kracht aan het leven met mijn beperkingen. Ik ben dus niet kwetsbaar, integendeel. Bewonder mij maar om mijn doorzettingsvermogen.

Interessant? Deel het met anderen!

Leave Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *