Je maakt mensen kapot

“Je maakt mensen kapot.” Mijn wenkbrauwen gaan omhoog van verbazing.
“Door zonder een mbo of hbo-opleiding aan de slag te gaan als ervaringsdeskundige maak je onnodige slachtoffers”.

Persoonlijk blog van Lonneke | LonnekesLevensdans.nl

“Je maakt mensen kapot.” Mijn wenkbrauwen gaan omhoog van verbazing. “Door zonder een mbo of hbo-opleiding aan de slag te gaan als ervaringsdeskundige maak je onnodige slachtoffers. Je maakt de patiënten zo stuk. Zonder gedegen training help je ze in de vernieling. Om te voorkomen dat mensen zoals jij zich ervaringsdeskundige noemen, moet de beroepsregistratie komen.”

In een reactie erboven vertel ik stralend over mijn werk. Mijn ervaringsdeskundig spreken voor grote groepen of het aanschuiven bij kleinere werk- en discussietafels. De gesprekken met ambtenaren, wethouders, directeuren van grote en kleine zorginstellingen. De vele collega’s uit andere domeinen en werkvelden die ik tijdens borrels spreek. Ook de interviews die ik geef en de blogs die ik schrijf vallen hieronder.

Ik zet mijn ervaringsdeskundigheid scherp in

Altijd ben ik bezig mijn ervaringsdeskundigheid scherp in te zetten. Soms door te vertellen over persoonlijke anekdotes, soms spreek ik namens ‘mijn’ doelgroep en een andere keer blijf ik hangen in algemene psychische termen. Ik ben zeker niet perfect in mijn vak, maar ik maak er geen mensen mee kapot, tenminste geen patiënten. Op hun diepste dieptepunt van de behandeling, het moment dat mensen echt patiënt zijn, spreek ik ze alleen als ik vanuit mijn eigen patiëntrol zit te wachten in een wachtkamer of opgenomen ben in een kliniek. Met de opleiding ‘Social Work’ met module ervaringsdeskundigheid zal ik niet beter in mijn vak worden. Net zomin als een daar net afgestuurde ervaringsdeskundige mijn vak kan overnemen.

Omgeven door hulphonden, doventolken en blindenstokken

Een paar dagen eerder was ik op een conferentie van de VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten) om te praten over de lokale inclusie agenda. Ik was omgeven door hulphonden, doventolken en blindenstokken. De helft van de aanwezigen was ambtenaar, de andere helft ervaringsdeskundige. Ik vroeg aan mijn ervaringsdeskundige collega’s welke WMEE (werken met eigen ervaring) cursus er bestond voor rolstoelgebruikers. Ze keken me glazig aan. Ze zaten in een rolstoel, dùs waren ze ervaringsdeskundig.

Ze zaten in een rolstoel, dùs waren ze ervaringsdeskundig.

Een burgermeester hoorde vol ontzag aan dat ik er duidelijk namens een groep zat en niet alleen voor mezelf. Hij nam me er later nog even voor apart.

Het komt hard binnen. Niet omdat ik niet kan relativeren dat de man op Facebook vindt dat ik mensen kapot maak, maar omdat hij mij niet ziet als een volwaardig ervaringsdeskundige. Laat dat nou net zijn waarom de beroepsregistratie in het leven is geroepen. Met de nieuwe registratie moeten eindelijk dingen als financiering goed geregeld worden en moeten ervaringsdeskundigen als volwaardig collega in een behandelteam meetellen. Een mooi en belangrijk streven. 

‘Ervaringsdeskundig spreker/blogger’

Er is veel discussie over. Zelf vind ik mij net zo ervaringsdeskundig als de pas afgestuurde social worker, alleen dan in een ander vakgebied. Hierin heb ik mede- en tegenstanders. Toch lijkt de uitslag al bepaald. Ik mag mij binnenkort op alle levensgebieden ervaringsdeskundige noemen, behalve op mijn eigen vakgebied: de GGZ. Ik heb het maar alvast aangepast op mijn visitekaartjes. Daarop staat ‘ervaringsdeskundig spreker/blogger’ in plaats van ‘ervaringsdeskundige’.

Meer blogs op
Lonneke’s levensdans

Sharing is Caring

2 reacties op “Je maakt mensen kapot”

  1. Wilma Boevink

    Mooie blog, maar op onderdelen weinig genuanceerd. Ik haal er twee voorbeelden uit: de man met de uitspraak over jou en en over beroepsontwikkeling voor ervaringsdeskundigen (of… ervaringsdeskundige xxx) zijn twee verschillende onderdelen in het verhaal. Je kunt beroepsontwikkeling als proces niet afdoen door met de domheid van deze manschermen. En: lees het prachtige proefschrift van de helaas overleden Ingrid Baart nog eens. In 2002 verscheen ‘Ziekte en zingeving’, waarin ze laat zien dat er diverse soorten reflecties (of verhalen) bestaan op het leven met een chronische ziekte, handicap, aandoening, lijden of hoe je het wilt noemen. Wat mij betreft verplichte kost voor iedereen die zegt, dat iemand die iets ‘heeft’ ook meteen ervaringsdeskundig (e xxx) is.
    De discussie die we nu voeren, is uitermate van belang. Ik zou het jammer vinden als we ‘m niet zuiver weten te voeren.
    Wilma Boevink

  2. Ik deel de mening dat het goed is om door middel van coaching, training, intervisie, maar ook herstelcursussen je herstelproces goed ik kaart te brengen en zelfreflectie en introspectie toe te kunnen passen in de context waarin dit nodig is. Wat is nu ervaringsdeskundigheid? Voor mij is het een waaier ophouden met herstelelementen die voor de ander herstelondersteunend kunnen zijn, en de keuze is ook aan degene waarmee ik in dialoog ben of waar ik mee spreek. Kortom ligt dit veel genuanceerder, een MBO of HBO opleiding is absoluut geen kwaliteitsnormering voor hoe iemand zijn werk uitleeft. Voor mij voelt de openingsquote als een steentje in mijn schoen, die er graag uit moet!

    Soenil Kanhai

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *